YOUP VAN 'T HEK IN TANKTOP

Tien jaar geleden kochten we met z'n allen massaal het boek van Sonja Bakker in de hoop dat strakke Doutzen Kroes lichaam te krijgen. Niemand kreeg het, maar dat terzijde.

We hadden vertrouwen in de Bastogne koek als tussendoortje en de krentenbol bij de lunch. Nu lopen we nog net niet met knoflook en een kruisje in onze handen hardrennend voorbij de stellage waar onze Sonja ligt weg te stoffen.

Hardrennend inderdaad. Want iedereen, lees: IEDEREEN, ECHT IEDEREEN, is ineens aan het sporten geslagen. Je buurvrouw in d'r witte legging, die voor de verandering d'r Birkenstocks een keertje heeft thuisgelaten. Je buurman in z'n wielrennersbroekje, die hij tien jaar geleden eigenlijk al niet meer aan kon. Het meisje van de kaasafdeling van de Ap in d'r hippe bijpassende Gymshark #fitgirl outfit en zo'n beetje elke jongen die je kent in een tanktop met een decolleté dat zo laag is, dat zelfs de meisjes van plezier het nog te bloot zouden vinden.

We hebben de bastogne koeken ingeruild voor een gemberwortelniettedrinken shake en de krentenbol voor een quinoacracker met niks. ''Heerlijk'' instagrammen we er vrolijk bij. Terwijl we allemaal wel weten dat we een bord pasta met truffelsalami en kaas, lees: extra ongekend veel kaas, stiekem veel lekkerder vinden.

Nooit heb ik een bakje chips gepakt. Meteen de hele zak. Of één koekje. Meteen het hele pak. Balans is een woord dat meestal ver verwijderd van mijn woordenboek voorkomt, als het dat al doet. Dus ook nu; na, een tijdje goed geleefd te hebben op avocado, crackers & hüttenkase en zeven keer per week sporten, wilde ik iets nieuws proberen. Ik kon geen quinoa meer zien en het na al die tijd ook nog steeds niet uitspreken, maar ook omdat ik niet wilde horen bij de quinoakuttenbrigade. Iets nieuws leek me goed.

De ellende die shakes heet, had ik altijd vermeden, want iedereen wist; de kilo's vliegen eraf, maar er nog harder weer aan. Ze komen met meer terug ook. Gekleed in lood lijkt het wel. Niemand is er ooit ''in shape'' van gekomen, gelukkig van geworden of heeft zich wel in maat 36 weten te hijsen (of eruit, als je er eigenlijk al niet in paste, is nog moeilijker, trust me). Desondanks, tegen beter (w)eten in, waagde ik de gok toch.

Hoe het was? Vreselijk. Hoe het ging? semivreselijk. Blijkbaar hebben ik en de makers van de maaltijdvervangendeshakes een andere definitie van de smaak vanille. Ik heb wel werkende smaakpupillen, die van hen zijn langzamerhand afgestorven. De hele dag was ik misselijk. Ik weet niet of dit kwam doordat het ongekend niet lekker was om door de continu niet gestilde honger. Wellicht een combi van beide. Dat ik meer droomde over hele pretparken vol oreo's en bonbons dan over m'n vriend zal ik maar achterwege laten.

En nu? Nu niks. Nu ga ik balanceren tussen avocado's en chips, maar nooit meer shakes. En dan? Dan blijf ik gewoon sporten in de sportscholen die eigenlijk af en toe lijken op een dependance van een GGZ kliniek. Want vliegen de halters je niet om de oren, dan zijn het de rare types wel. En zij niet, dan wel hun rare oerkreten. Wat is dat toch. Het fenomeen fitboy dat zich staat uit te sloven met haltertjes van tien kilo en daarbij moet schreeuwen. Je wordt er niet sterker van en je spieren al helemaal niet groter. Het enige wat groeit, is de ergernis van de medesportschoolbezoeker.

Ik zeg expres bezoeker, omdat er maar weinig 'echte' sporters in de sportschool vertoeven. Je hebt de ''ik kijk netflix tijdens cardio en vergeet daarom daadwerkelijk te fietsen'' types. De ''ik doe deze oefening, maar heb eigenlijk geen idee wat ik doe'' types. En de ''ik kijk meer dan ik sport'' types, met trumptrekjes (gek kapsel, domme uitspraken, dikkig).  Als je calorieën kon verbranden met het kijken naar squatende billen in plaats van je vrouw thuis een beetje liefde geven, waren zij allemaal bodybuilder. Maar helaas, ze passen nog steeds niet in hun fietsbroekje, maar lopen rond alsof ze David Beckham himself zijn. Niet eens z'n broer. Als hij die zou hebben. Niet eens Youp van 't hek, want die is tenminste nog grappig. Maar mocht Youp zich trouwens ooit vertonen in laaguitgesneden tanktop, met bijpassend fietsbroekje, weet ik in ieder geval zeker dat zelfs de netflixendefietser zal opkijken van z'n kleine beeldschermpje en héél even zal proberen daadwerkelijk weg te fietsen.