Fly me to the moon. Maar toch liever niet.

Ik heb vaker in het vliegtuig gezeten dan in de bus, maar toch elke paar uur van tevoren overtuig ik mezelf ervan dat het ook prima is om in Nederland te blijven. Dan maar geen zon en altijd tegenwind. Hoe dichter bij Schiphol, des te leuker ik Nederland ineens vind. Toen ik vorige keer voor het eerst alleen zou vliegen (naar Londen, wat dus praktisch gezien je ogen dicht doen is en je bent er), was m’n vlucht 4 uur vertraagd waardoor ik erg genoeg allereerst opgelucht was dan boos, want ik hoefde er nog even niet in. Toen werd vervolgens m’n vlucht gecancelled en had ik dus be careful moeten zijn what I wished for, want ook toen ik heel Schiphol was doorgerend, met een onbekende jongen naast me in bontjas (die het dus nog zwaarder moet hebben gehad) ging ook de laatste vlucht naar Londen niet meer. Iets met een jongen die blijkbaar GTA had uitgespeeld en niets nuttigers met z’n leven besloot te doen dan met drones vliegen boven een vliegveld. Het vliegveld waar ik zou landen. Op dat moment wilde ik niets lieverds dan dat vliegtuig in en dacht ik dat ik over m’n vliegangst heen was, totdat ik er eergister weer in moest en de tranen als vanouds for no reason weer over m’n wangen rolden. Onzin.

Die stomme vliegangst begon toen ik naar Indonesië vloog toen ik 11 was en ik me ineens na een paar uur realiseerde dat er wel heel weinig tussen mij en een ongekend lang vrije val zat. Een laagje vliegtuig. That’s it. Daar zat ik dan. Totaal in paniek in m’n speciaal aangeschafte Bjorn Borg (dat was toen cool) trainingspak in het paars (dat was niet cool, maar dat was toen wonderbaarlijk m’n lievelingskleur) te hopen dat we Indonesië zouden halen & we did. Dat m’n tante d’r wijntje in de lucht over m’n nieuwe pak liet vallen was ook ineens niet erg meer, want we waren geland. Ik zou trouwens nog steeds een nieuwe krijgen. Dus tante, als u dit leest; in september vlieg ik weer naar Indonesië (liever geen paars) (xs heb ik trouwens ook net niet meer). Ik ben er trouwens nog steeds van overtuigd dat ik toen met Wentwort Miller in het vliegtuig zat, maar ik had m’n bril afgezet want ja WENTWORT MILLER. Maar ik had toen al -3 dus heel scherp zag ik het niet. Laten we het erop houden dat het zo was.

Nu ben ik 23 en is het het ergst voordat we instappen. M’n hoofd lijkt dan een episode van aircrash investigation en m’n gedachten geven het live commentaar. Ook zie je dan iedereen met wie je instapt en het enige wat ik dan kan denk is: met jullie wil ik niet dood. Als we gaan, laat het dan tenminste met een leuk groepje zijn. Dat er nog wat te lachen valt. Maar alsjeblieft, niet met jullie. Met wie dan wel. Ik hoop niet dat ik nu iemand yinx, maar youpie jij mag mee. Een oudejaarsconference, maar dan voor het leven. Opdat we nog even kunnen lachen over wat voor zootje we ervan hebben gemaakt. Jamie Oliver wil ik er ook graag bij; zodat we wel truffelpasta op het menu hebben. Met veel kaas. Herman Brood graag op de Piano die zachtjes ‘I’m in heaven speelt’ en Angelina Jolie ernaast, want ja het oog wil ook wat. Verder hoop ik ook dat Trump erbij is, met ducttape op z’n mond, want ik hoef hem niet te horen, maar gewoon zodat ze op de wereld van hem af zijn. Maar ook gewoon omdat ik even zou willen testen hoe dat toupetje precies afgaat en of z’n gezicht oranje afgeeft. Ik ben benieuwd.

Wie ik er in ieder geval niet bij wil hebben zijn de mensen die nu voor me zitten. Ze eten bifiworstjes en ik wist niet eens dat die nog bestonden. Maar zodra je ze ruikt, weet je weer; onkruid vergaat niet. De rest van deze vlucht? To be continued.

xxx