MY VERY FIRST

Vier jaar geleden stond ik voor het eerst in de sportschool. Althans, voor het eerst met de gedachte vaker dan sporadisch één dag voor de zomer te gaan en een aantal dagen na kerst er weer te zijn.

I was ready. Dacht ik.

M’n eerste dag in de sportschool bestond namelijk vooral uit ‘’ in het buikspierhoekje blijven’’. Waarom dan? Hier waren namelijk geen spiegels, was je afgezonderd van de rest van de sportschool & dus most important: bijna niemand zag wat ik aan het doen was. Ik had namelijk zelf ook geen idee wat ik aan het doen was. M’n eerste squat was in die hoek geboren. Niet diep genoeg, een verkeerde houding en de stang was vaker scheef dan recht. Maar dat wist ik niet, omdat ik spiegels vermeed. Ik deed alle oefeningen daar en dacht dat ik ze goed deed. Totdat ik me langzaam verplaatste naar ‘’the big guys’’ lees: de spiegels.

Het duurde zo lang voordat ik daar heenging, omdat ik het verschrikkelijk vond om mezelf te zien sporten en omdat ik het verschrikkelijk vond dat iedereen mij zag sporten. Ik had het gevoel dat iedereen keek hoe verkeerd ik het aan het doen was, wat natuurlijk onzin is, want iedereen is vooral druk bezig met zichzelf. Maar het idee alleen al hield me tegen.Toen ik eindelijk voor die spiegel stond en mezelf oefeningen zag doen was ik blij omdat ik zag hoe de oefeningen wél moesten en daardoor beter resultaat behaalde, maar ook zag ik vooral dat m’n armen te dik waren, m’n billen te plat en m’n buik niet strak genoeg. Niets anders dan negatieve gedachten gingen door m’n hoofd en al snel stond ik terug in de hoek. Letterlijk en figuurlijk.

Na een paar keer besloot ik dat het anders moest. Ik ging terug naar de spiegels en probeerde niet te kijken naar waar ik niet mee blij was, maar naar wat er goed ging. M’n houding was duidelijk verbeterd, ik kon mezelf corrigeren en als ik het even niet wist, durfde ik om hulp te vragen.

Die eerste stap, hoe moeilijk ik het in het begin ook vond, heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat ik nu zo’n beetje thuis ben in elke oefening, ik me een dag zonder sporten niet meer kan voorstellen en vooral dat ik trots ben op wie ik in de spiegel zie. Babysteps, zijn dus nodig voor het grote resultaat. Niet alleen hield ik me in de gym bezig met sporten, maar ook erbuiten. Ik probeerde zoveel mogelijk te lezen over verschillende oefeningen en sets samen te stellen die goed voor mij werkten. Ik merkte dat ik het steeds leuker vond en waar ik eerst trainde met sportschema’s die ik had gekocht, wilde ik deze nu zelf samen stellen. Door vallen en opstaan ben ik er dan ook achter gekomen wat het beste voor mij werkt, kan ik variëren en probeer ik elke dag weer het beste resultaat te behalen en te behouden.

Wat ik heb geleerd in dit proces:

1. Most importantly: geef niet op!

Je ziet geen resultaat in één dag. Maar juist al deze dagen bij elkaar zijn zo belangrijk.

2. Onthoud dat niet elke training altijd even goed gaat.

Soms gaat een training even wat minder en dat hoort er nou eenmaal bij. Misschien had je niet zo lekker geslapen of niet genoeg gegeten, don’t worry: tomorrow’s another day.

3. Accepteer hoe je bent. Je bent misschien nog niet waar je wilt zijn, maar je werkt er in ieder geval aan. Een positieve mindset zorgt ervoor dat je trainingen beter gaan en dat je uiteindelijk je doel behaald.

4. Hard work pays off.