2019 Dreaming

Ik weet niet hoe het komt, maar ik heb altijd haast. Ook als ik het niet echt heb, dan toch. Voor m’n gevoel sta ik altijd in de verkeerde supermarktrij en tegen de tijd dat ik eindelijk aan de beurt ben heb ik me al groen en geel geërgerd en had ik het meisje het liefst verteld of ze wat sneller wil scannen. Dat kan natuurlijk niet en dat doe ik natuurlijk ook niet. Maar iets minder gehaast zijn zou leuk zijn. Ook voor de medewerkers van de Albert Heijn. Echt sorry.

Ook in de auto. Ik rijd altijd links, omdat ik overal zo snel mogelijk wil zijn. Waarom dan? Ik weet het echt niet. M’n goede voornemen voor dit jaar is dan ook: geen haast meer te hebben. Behalve als ik hét echt heb natuurlijk.

Mede waardoor ik altijd haast heb is, omdat ik overal ja op zeg. Nee zeggen ben ik gewoon niet goed in. En met niet goed bedoel ik ronduit slecht. Ik heb vaak driedubbele afspraken en niet omdat ik mensen wil teleurstellen door het af te zeggen, maar juist het tegenovergestelde. En anders voel ik me schuldig. Ik wil iedereen altijd gelukkig maken en houden. En ik zelf? Ja dat zie ik dán wel weer. Ik zet mezelf ergens op plaats 710, ren van afspraak naar afspraak, van m’n werk naar m’n stage en door naar de uni. Ik vond het gek dat ik altijd moe was. & Why? Omdat ik vond dat ik het nog niet druk genoeg had. Als ik eindelijk rust had, moest ik van mezelf toch weer iets doen. Want even zitten met een boek vond ik nutteloos. Toch? Nee dus. Rust is belangrijk. En soms nee zeggen zonder je schuldig te voelen dus ook. Ik hoop dat dit het jaar wordt dat ik tussen afspraken en tijd voor mezelf een goede balans kan vinden en dus ook kan genieten van even niks doen.

Wat voor het eerst niet in m’n rijtje van goede voornemens staat is afvallen.

Natuurlijk ben ik na de kerst (en door eigenlijk de hele maand december) wel iets zwaarder, maar dit is het eerste jaar dat ik daar niet wakker van lig, ik niet obsessief 1 januari bijna stop met eten om even snel af te vallen en ik niet 3 uur per dag in de sportschool sta. Ik weet namelijk dat ook als ik het iets rustiger aandoe, ik er weer uit zal zien als voor december. Ik ben blij dat ik dit heb kunnen loslaten, althans bijna. Er zijn nog steeds dagen dat ik spiegels vermijd en in de grootste truien loop, maar ik weet nu dat die ook weer over gaan. Hetzelfde geldt eigenlijk voor het leren hebben van geduld. Ik weet dat ik niet ineens morgen alle geduld van de wereld heb en rechts zal rijden of niet zal zuchten als in de langste rij sta. Normaliter zou ik daar dan weer wakker van liggen, want wat ik wilde was niet gelukt. Maar sommige dingen (eigenlijk de meeste) kun je niet van de een op de andere dag. Door dit besef, hoop ik beter over dingen na te denken, vaker nee te zeggen, geen overhaaste beslissingen meer te nemen en vooral rustiger te rijden (is ook leuker voor de rest van de wereld op de weg).

Dus geen new year, completely new me, maar wel a new year, en een behoorlijke meer geduldige me. I hope. Ooit.