Koken bij Ron Blaauw

Koken en ik gaan al niet lekker in een zin, laat staan in het echt. We zijn gewoon geen combinatie. Ik hield dan ook m’n hart vast, en vooral de brandblusser naast m’n zijde, toen we gingen koken bij Ron (freaking) Blaauw en daarbij een kijkje achter de schermen kregen.

Ondanks m’n angst water te laten branden en daarmee tevens de keuken, had ik er wel onwijs veel zin in. En deze zin werd nog groter bij binnenkomst. Ondanks dat er meteen heel groot in Neonletters stond : ‘’TO HELL’’ was het alles behalve dat. Niet alleen omdat de sfeer heel tof was (een mix van industrieel met werken van Selwyn Senatori, en toch ook knus), maar vooral omdat we ontzettend vriendelijk ontvangen werden. Het personeel was heel enthousiast en gezellig. Een ervan heette ook Ro(w)an, tja what’s in the name he.

We werden ontvangen met heerlijke bubbels, die ik stiekem toch nog even liet aanvullen, in de hoop ik er wellicht beter van zou koken (who knows) en kregen vervolgens een demonstratie van hetgeen we gingen bereiden. Waar iedereen vooral begrijpend knikte, begreep ik er pas weer iets van toen we bij het toetje aangekomen waren. Bloedsinaasappelgelei, so far so good. Dus waar de rest zich boog over de makreel sashimi, sliptong in katafaire en een piepkuikentje en croîte, ging ik aan de slag met de gelei. Appeltje bloedsinaasappeltje.

Gelukkig liepen de twee topkoks rond om te helpen. En ja, off all people hebben ze mij het meeste geholpen (thanks, thanks & thanks), ondanks dat ik het makkelijkste gerecht had. Want de rest was diehard makreel aan het fileren en een kunstwerk van piepkuiken aan het maken en ik deed m’n best de amandelen goed te mixen. Verschil moet er zijn en dat was er ook overduidelijk. Anywayssss, het was super leuk en ik kan nu wél sinaasappelpartjes maken als een boss (houd de sinaasappel tijdens het snijden in je hand i.p.v. op de snijplank, then they look truly beautiful). Om nog maar niet te spreken over hoe goed de gelei gelukt was (met een beetje hulp van agar agar). Ik was stiekem best trots dat m’n toetje én gelukt én lekker was én er ook nog cute uitzag.

Leuk weetje, de rode wijn die geserveerd bij het piepkuikentje, een Grenache - Syrah – Mourvèdre, is (mede) gelanceerd door Gerard Ekdom. Scan het etiket op de fles en geniet bij je heerlijke wijntje van een Rock & Roll playlist. De Rock & Roll wijn wordt afgemaakt door het etiket dat ontworpen is door niemand minder dan Selwyn Senatori. What’s not to love?

Nog leuker weetje, de koks en de bediening hebben het superleuk georganiseerd, waardoor iedereen (yes, ook ik) zich voor een avondje een echte masterchef voelde. Ze waren zo gezellig, dat ik bijna op wekelijkse kooksles zou willen. Bijna. Lang geleden dat én de bediening én de koks zo aardig waren in een ‘’restaurant’’. Dus ben je net zo’n ramp als ik en love je the toetjeslife, of ben je écht een masterchef en buig je je met alle liefde over sliptong in kataife, dan is het in beide gevallen zeker een bezoekje waard!

Mocht je echt geen zin hebben om te koken, dan ga je toch gewoon alvast lekker zitten en wacht je tot de rest lekker heeft. Ik weet zeker dat de gezellige barman je glas bubbels met alle liefde bijvult.

Enjoy!

Love, Roan

P.S. stiekem best trots op dit