Ga verbouwen they said.

Ga verbouwen they said, it will be fun they said. Grapje is het ook. Soms. (help).

Ik had altijd gedacht dat ik zodra ik 18 zou worden ik in Amsterdam zou wonen. In een grachtenpand met hoge muren, grote spiegels en een Labradoodle op de bank.

Soms, lees altijd, lopen dingen anders dan gedacht en woon ik (jaren later) in Rotterdam. Een bijna grachtenpand, maar dan aan een singel, geen labradoodle op de bank, maar wel andere krullen.

En ohja, klein detail: de krullen en ik besloten het pand zelf te verbouwen.

Mijn vriend zou de hoofdrol kunnen spelen in ‘’help mijn man is klusser’’, waarvan de titel wellicht passender was geweest als deze ‘’help mijn man is geen klusser’’ zou zijn.

Als je vroeger Buurman en Buurman klunzig vond op tv, wait for it; het kan namelijk nog erger. Ik ben geregeld thuisgekomen dat er ineens een boor in de nieuwe vloer stond. Recht op. Visgraat met een twist. Of dat de muren net gestuukt waren en hij nog even de ladder verplaatste; in de muur. A Je To!

Gelukkig kan ik er zelf ook wat van (of dus eigenlijk niks) en is dat de reden dat ik hem nog niet in de muur gemetseld heb (grapje, wil ik ook niet. Alleen soms). Samen een huis verbouwen is wellicht een grotere relatieproef dan Temptation Island, maar ik denk wel een stuk leuker. Het helpt wel mee dat we bijna dezelfde stijl hebben. Ik was in het begin bang dat de krullen een nog nooit ontdekte voorkeur zou hebben voor een inrichting a la Nel Veerkamp, maar het tegenovergestelde bleek waar. Gelukkig. Ik zag mezelf al zitten op een tijgerbankje. We hadden wel bijna van kleur veranderende lichtjes in het bad. Maar dat kwam gelukkig niet verder dan bijna.

Het grootste nadeel aan een hele woning verbouwen is niet eens de schrik als je bijna paars knipperende lichtjes in bad hebt, nee het is: de duizenden keuzes die je moet maken. Hoeveel spotjes, wat voor spotjes, welke kleur, welke rand. Wist je dat er 403 soorten spotjes zijn? Ik las net dat iemand een Feng Shui expert had ingehuurd die een steen in haar kast had gelegd om keuzestress tegen te gaan. Graag wil ik hierbij vragen of ik deze steenuitdelende Feng Shui goeroe even mag lenen. En dan graag in elke hoek van het huis een steentje. Of zes.

Het grootste nadeel was echter het ook het grootste voordeel: alles moest uitgezocht. Want hoe saai het was spotjes uit te zoeken en alles wat met verbouwen te maken heeft (kozijnen, plinten, muur eruit, andere muur erin, badkamer doorbreken, wat doen we met de kamer die over is: logeer kamer of inloopkast. Ik denk dat u al heeft geraden wat ik heb gekozen) des te leuker is het uitzoeken van de inrichting. Ik kan ondertussen de collectie van menig woonwinkel dromen. Hoe aparter, des te liever ik het wilde hebben. Het liefst dat het niet bij elkaar paste, maar toch ook weer wel. De contrasten zichtbaar, maar bij elkaar een mooi geheel.

Eigenlijk zijn de contrasten niet alleen terug te zien in het interieur, maar ook gebleken tijdens de verbouwing. Het van niks kunnen naar steeds meer kunnen. Het van alles willen, naar een passende stijl creëren. Het met de handen in het haar zitten, naar het relaxen in bad. Het is een mooi proces geweest, wat nog niet klaar is. Maar waar ik jullie graag in meeneem. What’s next? Een DIY bureau creeëren met betonlook tegen een muur aan van betoncire. Precies, dat wil je niet missen toch? See you next time.

P.S. De enige DIY die ik jullie nooit ga leren: het slopen van de draagmuur waarop het plafond ondersteund moest worden door een 200 zwaarwegend onderstel en de krullen dit besloot te plaatsen al balancerend op een draaiende kruk. Gelukkig heb ik de foto’s nog.

Follow my journey & learn from my mistakes.